ROZTOCZE POŁUDNIOWE 9-11. 11.2003 Cerkwie - Dzwonnice - Bunkry Uczestnicy: Paweł Goguł Iga Sarzyńska Kasia Pietras Kasia Pluta Olga Janocińska Beata Żurek Jacek Szabat Maciej Łuszczki Sylwia Walczak Marcin Jabłoński Marcin Legwant Daniel Radej Krzysztof Kazubek Stefan Sękowski Kadra: Jacek Kluczyk Girguś Wojciech Dzień I     Godzina 7.30, parking przy ul. Lipowej, deszcz wisi w powietrzu, ciśnienie niskie, spada (a niech spada, żeby tylko nie deszcz). Jeden z nas wstał lewą nogą, choć jeszcze o tym nie wie, bo nie zleciał jeszcze ze schodków busa, nie oblał się herbatą i nie zepsuł swojego obiektywu od aparatu. Ale to dopiero początek naszej trzydniowej wyprawy. Jak co roku wyruszamy na nasz roztoczański rajd w oczekiwaniu zimy i Święta Niepodległości. Tym razem nasza grupa liczy 14 uczestników oraz 2 osoby kadry. Powitanie uczestników, sprawdzenie listy obecności i spać. Jedziemy (może to świat się za oknem porusza, ale tego nikt nie sprawdził). Pierwszą atrakcją naszego rajdu był zaniedbany pałac Łosiów w Narolu, następnie w Wola Wielka (gdzie znajduje się cerkiew z dzwonnicą) i oczywiście nie istniejąca wieś Dahany (a raczej trudne do zidentyfikowania ślady). Horyniec - i stało się, bus zniknął za zakrętem, zostaliśmy sami- mogliśmy polegać tylko na własnych nogach (Szef jeden wie ile nam zostało do przejścia). Ciężko się szło wszędołazowiczom (przynajmniej tak twierdzili). Dzień został zakończony ogniskiem, które pomimo deszczu i na nasze ocalenie przed atakującym zimnem rozpalił nasz Szef (opiekun, nauczyciel V LO Wojciech Girguś). Sala polonistyczna w miejscowej szkole posłużyła nam za sypialnię, zmęczenie wzięło górę nad silną wolą zaraz po pierwszej. Dzień II     Pogoda (5 stopni C, biometr korzystny) sprawiła nam miłą niespodziankę, więc chętnie ruszyliśmy w trasę nie wiedzšc co nas czeka. Las co chwile był przecinany łąkami, gnaliśmy cały czas do przodu z plecakami, które zuchwale męczyły nasze plecy. Po drodze podziwialiśmy bunkry linii Mołotowa - są nadal zaminowane, ale w nieco inaczej (zapewne przez zwierzynę) co zdołano sprawdzić jednym plecakiem, który na szczęście ocalał. Krętą drogą dotarliśmy do cerkiewiska w Moczarach, gdzie stała kiedyś cerkiew mająca budowę trójdzielną o czym wiedział każdy zjadacz wszędołazowego chleba. I tu zastała nas noc. Gdy doszliśmy do Werchraty (gdzie znajduje się cerkiew z dzwonnicą )zmęczone nogi sugerowały nam ile przeszliśmy, ale dopiero Szef uświadomił nam, że było to tylko 23 km. Wieczorem Krzysiek K. udowadniał wszystkim, że umie posługiwać się szachami. Nie zabrakło śpiewania i ciepłej herbaty. Po takim dniu miło było położyć się w łóżeczku i oddać się we władanie Morfeuszowi. Dzień III.     Po rozklejeniu powiek okazało się, że woda rzeczywiście zamarza w 0oC (czyli 273,15 Kelwina ale i 32 Fahrenheita), i że to też może być temperatura pokojowa. Jeden weteran nie mógł się wygrzebać ze śpiwora (zapomniał, że ma dyżur gospodarczy w jednym z nowych adeptów), dlatego też opuściliśmy nasze zakwaterowanie z lekkim poślizgiem. Po pewnym czasie doszliśmy do wsi Prusie (gdzie znajduje się cerkiew z dzwonnicą). Po kilku ładnych (bo długo i malowniczo) godzinach marszu znaleźliśmy się w Siedliskach (gdzie znajduje się cerkiew z dzwonnicą). Można tam było zobaczyć kapliczkę św. Mikołaja na wodzie, cerkiew z dzwonnicą i skamieniałe drzewa, a także... naszego bus-a. Tym środkiem transportu dotarliśmy do Hrebennego, gdzie obejrzeliśmy cerkiew z dzwonnicą a następnie do Bełżca. Tu kila słów o obozie zagłady z czasów II wojny światowej. Wszyscy czekali jednak na ostatni punkt naszej wycieczki, bo Krzysztof obiecał nam rysie. Zobaczyliśmy je w cerkwi p.w. św. Bazylego w Bełżcu (dla niezorientowanych rysie to belki podtrzymujšce dach). Wszyscy wróciliśmy do Lublina ok.18.To była dla nas trudna lekcja życia i szkoda, że ostatnia w tym składzie - z absolutnie fantastycznymi maturzystami. Paweł Goguł [ powrót ]